Thuiszorg

De afgelopen jaren is veel te doen geweest over de inzet van zelfstandige verpleegkundigen en verzorgenden in de thuiszorg. De discussie laaide op door een uitspraak van de rechter in 2009 over het Convenant Bemiddeling in de Thuiszorg, de invoering van de Wet Maatschappelijke Ondersteuning (WMO) op 1 januari 2007 en de recente wijziging van deze wet per 1 januari 2010.

De zorgsector is een sterk gereguleerde sector. Als het gaat om de kwaliteit van zorg, de inspraak van cliënten en de financiering van de zorg, zijn de vele regels vaak terecht. Deze regels mogen alleen niet de inzet van de broodnodige zorghanden aan het bed belemmeren. Oók niet als de zorgverlener zijn werk als zelfstandige wil doen.

Inmiddels is het voor zzp’ers in de thuiszorg bijzonder moeilijk om daadwerkelijk erkend te worden en opdrachten te verwerven. Volgens PZO is dit niet alleen voor de zelfstandige zorgverleners een zeer ongewenste situatie. Ook de maatschappij loopt hierdoor het risico zo'n 5.000 professionele zorghanden te verliezen. Met het oog op de groeiende vergrijzing en toenemende krapte op de arbeidsmarkt zou het enorm zonde zijn om dit potentieel niet te benutten.

Wat wil PZO bereiken?

• De onduidelijkheid wegnemen over de fiscale positie van zelfstandige verpleegkundigen en verzorgenden.
• Er voor zorgen dat gemeenten daadwerkelijk blijven aanbesteden aan zorginstellingen die werken met zzp’ers.
• Een betere marktwerking in de thuiszorg, zodat zelfstandige zorgverleners kunnen blijven ondernemen.